Şerê hizrî
Gelek caran me xwendiye û bihîstiye ku ew teqna (axa) mirov jê pêkhatiye, axeke şerangêz e. Lê belê, ev ne rast e û ne jî dadperwerî ye, ku mirov bi awayekî zanistî bêje teqna (axa) mirov jê hatiye afirandin axeke şerangêz e; çimkî gelek hokar bandorê li ser durustbûna kesayetiya mirovî dikin, wekî perwerde, cih, dem û şert û mercên derdorê… hwd. Ya herî durist ku were gotin ev e: mirov ne bi temamî li jêr bandora şerangêziyê ye û ne jî ji wê bêpar e.
Her ji roja ku mirov li ser vî erdî peyda bûye heta îro rastî şer û cengê hatiye. Ji ber gelek egeran û bi rêyên hemî cure, ev babetekî kûr û pir belav e. Di vî babetê aloz, pir ta û çiq de, pêwistiyeke herî girîng e ku em ronahiyê berdin ser beşê (şerê hizrî) ku tê nasîn wekî rûyê duyem yê şerê fîzîkî (klasîk), çimkî hevdem in û bi hev re bûne di hemî qonaxên encamdanê de.
Şerê taybet
Cenga hizrî ku bi (şerê taybet) jî tê binavkirin, wisa tê pênasekirin:
Şerê taybet (bi Îngilîzî special warfare) şerek e ku armanca wî ne dagirkirina axê ye, lê kontrolkirin û şikandina nirx û werara civakekê ye.
Hêzên leşkerî tê de tenê rolek alîkar dilîzin, li gel hemî dam û dezgehên dewletê bi hev re kar dikin li jêr bilindtirîn desthelata wî welatî; alavên sereke ev in:
- propaganda,
- agahiyên şaş (dezînformasyon),
- çêkirina guman û nakokiyê di nav civakê de,
- kirîna hinek kesan (agent) an hevkaran,
- ji bilî desteserkirina çand, ziman û hişmendiya alîyê dijber.
Şerê rastîn
Şerê ku li dijî Kurdan tê kirin tu carî şerekî klasîk tenê nebû. Ne şerê li ser bajarekî ye, ne jî rûbirûbûnek e li ser sînoran. Şerê rastîn her tim di navxwe ya mirovan de bû: di hişê ku ji nû ve tê pêgehandin de bû, di rihê ku ji nû ve tê bernamekirin de bû, di hişmendiya ku wisa tê çêkirin ku bibe şopîner, tirsonek û bê biryar. Ev metirsîdartir e ji şerê bi agir, çimkî hişmendî û hişyariya miletî têk dibe; û tu miletek bi têkçûna leşkerê xwe têk naçe, lê belê bi têkçûna hişyarî û hişmendiya piraniya endamên wî miletî ye. Kengî civak tê têkbirin? Di dema ku hişê wî tê têkbirin, ne di dema ku artêşên wî têk diçin.
Vî şerî ne tenê hişmendî şikand, lê têkiliya Kurd bi Kurd re kêmbax kir. Metirsiya vî şerî bi rastî di vê xalê de xuya û zelal e: dema hişmendî dişkê, hemû nirxên jiyanê pê re dişkên, wek ziman, çand, nav, dîrok, hebûn, kesayetî û hwd.
Ev metirsîdartirîn alavê cengê ye ku dagirkerên welatê me bi kar tînin: civaka me kirine meydana pevçûnê, û tê de hêz û nirxên me, bi navê mêrxasî, namûs û welatparêziyê, ji ber çavnebarî û hesûdiyê li hev dikevin û berdewam xurtên me di şerde ne yan jî bêalî ne, dijminê wan jî berdewam berhem û bereketên vî şerî ji bo xwe diçîne, mîna bêtifaqiya miletê me, derxistina xurtên me ji rêya têgihiştina durist, nezan hiştina hêza gencên me û gelekên din.
Roja ku Kurd rêzê ji xwe re vegerînin, ew roj e ku dev ji tirsa serkeftina birayê xwe berdin; ew roj e ku dev ji revîna ji rastiyê û veşartina xwe li pişt dîwarê durûtiyê berdin. Wê demê, ew ê gava yekem di têkbirina şerê taybet de bavêjin. Û tenê wê demê ew ê karibin cîhanê bi çavên azadiyê bibînin, ne bi çavên koletiyê.
Welatên pêşketî
Gotina: Hişmendî cewherê jiyanê ye, ji valahiyê nehatiye. Em dibînin ku li welatên pêşketî çawa şev û roj dixebitin da ku asta hişmendiyê di nav civakên xwe de bilind bikin, çimkî ev milet ezmûn û serboriyê ji dîroka xwe wergirtine û baş têgihiştine ku nizmbûna hişmendiya civakê dê hemû aliyên jiyanê lawaz û kêmbax bike. Sih salên min li Ewropayê derbas bûn û ez bi çavên xwe dibînim ku ev welatên pêşketî çawa û bi çi endazyariyê li hember kêşeya daketina hişmendiya civakî radiwestin: bi zanîn û bi plan, şev û roj, di bin navê xizmetkirinê de dixebitin.
Ev gazî ji bo her kurdekî ye: ku nikare alîkariya kurdekî din bike, êdî bila wî neşkîne û reş jî neke; êdî bes e, bila nebe paleyekê perwe û bêpere ji bo têkdana şîrazeya jiyana miletê me, ku ew şîrazeya jiyanê malê hemû mirovan e, ên ku li ser vê erdê dijîn, ne tenê ya kesekî ye.
Di nav hemû mirovên cîhanê de cudahiya hizr û bîran heye, lê em dibînin ku li welatên pêşketî ev cudahî dibe çavkaniyeke hêzê ji bo xurtkirina şêweyê jiyana wan û nahêlin ev cudahî bibe sedema têkçûna pêkvejiyana wan, bi rêya rêzgirtina hevdu û çareserkirina hizrê bi hizrê, bêyî şikandin û reşkirina kesayetiyê.
Serkeftina Kurdî
Ev gazî ji bo her kurdekî ye ku serkeftina biyanîya wî nalerizîne, ji ber ku ew di hevkêşeyên wî yên kevin de, yên ku wî ew vexwarine, tiştekî asayî ye. Lê serkeftina Kurdî karesatek e, ji ber ku ewê xelekê dişkîne ewa ku bi hûrgilî li dora wî hatiye çêkirin: xelekeka ku jê re dibêjin tu neşêyî, û tu bi qederekî herdemî hatiye mehkûmkirin ku nahêle tu jê derbas bibî. Ji ber vê yekê kerb û kîna reş di hundirê wî de dilive her gava ku Kurdekî dibîne ku ji bin fermanê derdikeve, her gava ku Kurdekî dibîne ku bi dengekî bilind gazî dike û bi hizrên cuda difikire, her gava ku Kurdekî dibîne ku ne serî ji nêrîna komê re diçemîne û ne jî li razîbûna wê digere, wekî cudaxwaz, têkderê rewşa û ew têda dihête dîtin.
(Mala minê an wan lîsteyên reş nîn ku wî cudaxwazî pê gunehbar bikin).
Li pişka bihêt da ez dê li ser varîbûnê axivim ku temamkerê vê pişkê ye.